Τον ακουσε κανεις το νεο σταθμο? Αν φυσικα ειναι νεος· μολις προσφατα τον ανακαλυψα -που αλλου- σε ενα ταξι. Παιζει και μεσω ιντερνετ εδω. Και με εκανε να ξανακουσω ραδιοφωνο μετα απο πολυυυυ καιρο (χωρις παρεξηγηση γαμπρε)!
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Ενας εξαιρετικος κανονας
Εχουμε και λεμε:
Αν καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει (οπως διατεινονται πολλοι) τοτε αυτος ο κανονας (οτι δηλαδη "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει") θα πρεπει να εχει κι αυτος μια εξαιρεση. Συνεπως θα πρεπει να υπαρχει ακριβως ενας κανονας χωρις εξαιρεση· που θα ισχυει δηλαδη σε ολες τις περιπτωσεις. Κατι ομως που αντιτιθεται στην αρχικη συνθηκη, οτι δηλαδη "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει", αρα ειναι ατοπο, κι ετσι αποδεικνυεται πως δεν ισχυει ο αρχικος ισχυρισμος.
Μια λυση σε αυτο το παραδοξο ειναι η εξης: αναζητωντας εναν κανονα ο οποιος να επιβεβαιωνεται χωρις εξαιρεση και συνεπως να επιβεβαιωνει τον κανονα οτι "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει" καταληγουμε πως ο μονος τετοιος κανονας ειναι ο ιδιος ο κανονας που λεει οτι "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει". Δηλαδη καταληγουμε στο οτι υπαρχει ενας κανονας που δεν εχει εξαιρεση, κι αυτο ειναι κατι που επιβεβαιωνει το οτι ολοι οι κανονες εχουν μια εξαιρεση που τους επιβεβαιωνει.
Κι ετσι ολοι ειμαστε ευχαριστημενοι!
Αν καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει (οπως διατεινονται πολλοι) τοτε αυτος ο κανονας (οτι δηλαδη "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει") θα πρεπει να εχει κι αυτος μια εξαιρεση. Συνεπως θα πρεπει να υπαρχει ακριβως ενας κανονας χωρις εξαιρεση· που θα ισχυει δηλαδη σε ολες τις περιπτωσεις. Κατι ομως που αντιτιθεται στην αρχικη συνθηκη, οτι δηλαδη "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει", αρα ειναι ατοπο, κι ετσι αποδεικνυεται πως δεν ισχυει ο αρχικος ισχυρισμος.
Μια λυση σε αυτο το παραδοξο ειναι η εξης: αναζητωντας εναν κανονα ο οποιος να επιβεβαιωνεται χωρις εξαιρεση και συνεπως να επιβεβαιωνει τον κανονα οτι "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει" καταληγουμε πως ο μονος τετοιος κανονας ειναι ο ιδιος ο κανονας που λεει οτι "καθε κανονας εχει μια εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει". Δηλαδη καταληγουμε στο οτι υπαρχει ενας κανονας που δεν εχει εξαιρεση, κι αυτο ειναι κατι που επιβεβαιωνει το οτι ολοι οι κανονες εχουν μια εξαιρεση που τους επιβεβαιωνει.
Κι ετσι ολοι ειμαστε ευχαριστημενοι!
Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2008
hell's book
Ενας ιος που εξαπλωνεται ακαταπαυστα, ενα σμηνος ακριδων που κατατρωει λαιμαργα τους πορους του διαδικτυου, ενας πονοκεφαλος απο τα ατελειωτα adds, requests, confirms, invitations κοκ, και εξηντα (60) νεα emails εκ μερους του facebook μεσα σε ενα βραδυ.
Καταρα!
Καταρα!
Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008
Πέμπτη 29 Μαΐου 2008
τσιγαρα τελος (ημερα #03)
Καλα τα παω μεχρι στιγμης. Αυτες τις τρεις ημερες εχω περιοριστει στα δυο ημερησιως (για ιατρικους καθαρα λογους και κατοπιν παραινεσεως ειδικευμενου επιστημονα για την βλαβερη επιδραση της αποτομης διακοπης κλπ κλπ), και ηδη ειμαι καλυτερα· πιο ενεργητικος, πιο ξεκουραστος και κοιμαμαι καλυτερα ακομα. Η μονη παρενεργεια: μια μικρη νευρικοτητα που μου φαινεται πως ακομα την ελεγχω. Α, και μια υφερπουσα αλλα απεραντη απογοητευση για τη ζωη που ομως δεν εχω καταληξει ακομα αν ειναι στα πλαισια του στερητικου, ή απλα μια διαπιστωση με το καθαρο μυαλο που προσφερει η ελλειψη της νικοτινης. Το μονο σιγουρο ειναι οτι πιο ευκολα κοβεται τωρα, παρα στα πενηντα!
υγ: Στις παρενεργειες να προστεθει και μικρη απωλεια της αισθησης του χρονου, μιας και αυτη ειναι η ημερα #04 και οχι #03.
υγ: Στις παρενεργειες να προστεθει και μικρη απωλεια της αισθησης του χρονου, μιας και αυτη ειναι η ημερα #04 και οχι #03.
Τρίτη 27 Μαΐου 2008
τσιγαρα τελος (ημερα #01)
Μονο ατμοσφαιρικη ρυπανση.
...νομιζω πως ειναι αρκετα ως εδω - και αν ηταν ωραια οσο κρατησε θα δειξει!
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
No spring today
Ποσο θρηνω την χαμενη πια αισθηση της ανοιξης που ερχεται. Δε θα ειναι ποτε η ιδια ξανα.
Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2008
3 ασημαντες (σχετικα) συνηθειες
Ενος κακου μυρια επονται οπως ξερετε. Δευτερο ποστ την ιδια μερα ειναι ανηκουστο, ειδικα για μενα, αλλα δεν μπορουσα να αγνοησω την προσκληση απο το φιλο και συνοδοιπορο Θεμη σε αλλο ενα blog-ο-παιχνιδι. Εχουμε και λεμε λοιπον:
- Παντα βαζω στο ξυπνητηρι μου ωρα της μορφης 07:03 ή 12:37 και ποτέ κατι σαν 8:20 ή 10:00, οπως ολος ο κοσμος. Κι αυτο γιατι ειναι αδικια για τις υπολοιπες χρονικες στιγμες.
- Περναω τα κορδονια στα παπουτσια μου κατοπτρικα και οχι παραλληλα μεταξυ τους. Με αυτο τον τροπο ειναι πιο ευκολο να τα λυσεις ταυτοχρονα χρησιμοποιωντας και τα δυο χερια!
- Οποτε μιλαω στο κινητο σηκωνομαι και κανω βολτες στο σπιτι· ειναι κατι που δεν μπορω να το καταλαβω, αλλα εξακολουθω να το κανω.
Τωρα, θα προσκαλεσω να περασουν τα ιδια, ο jirashimosu που, απο οτι ειδα, αυτο το παιχνιδι του ξεφυγε, και η argy που ελπιζω να κανει την παρθενικη της εμφανιση στα blogs.
Τα λεμε.
Τα λεμε.
7+1
Αν και λιγο καθυστερημενα σχετικα με την προσκληση που μου εγινε σε αυτο το blog-ο-παιχνιδι, αν και πολυ καθυστερημενα σχετικα με το προηγουμενο post μου σε αυτην εδω τη σελιδα, ηρθε η ωρα να γραψω κι εγω - σε τυχαια σειρα - τα 7+1 πραγματα που με συγκλόνησαν (τελος παντων) την χρονια που μας περασε, τουτεστιν το 2007. Λοιπον:
- Εγινα ενας υπαλληλος σε μια τραπεζα, πραγμα που αλλαξε συλληβδην τον τροπο ζωης μου, τη θεωρηση μου για τη ζωη, την ψυχολογια μου και γενικα τη φιλοσοφια μου (κι ολα αυτα μαλλον με αρνητικο προσημο - εκτος απο τον τραπεζικο μου λογαριασμο)
- Πηγα στη συναυλια των Muse και για πρωτη φορα ενιωσα τι ακριβως σημαινει "καλος συναυλιακος ηχος". Το να φτανεις στο σημειο να σκεφτεσαι "ο ηχος ειναι τοσο καλος που αν ακουγα το cd στο σπιτι μου θα ηταν το ιδιο και ειχα γλυτωσει και 25 ευρω" ειναι πραγματικα μια ανεπαναληπτη εμπειρια. Γιατι, αλλωστε, στις συναυλιες παμε για να δουμε τον ανθρωπο πισω απο το στουντιο, κι οχι τον ανθρωπο μεσα στο στουντιο!
- Εφτασα σε ενα μερος οπου ολοι οι ηχοι ηταν διακριτοι και εξελειπε παντελως αυτη η ακατανοητη και συνεχης βοη που ολοι οσοι ζουμε σε μια μεγαλη πολη εχουμε συνηθισει και δεν προσεχουμε πια, πραγμα που με εκανε να ερθω πιο κοντα στο θανατο και στο θεο, και να συνειδητοποιησω απο που προερχονται οι περισσοτεροι πονοκεφαλοι στην Αθηνα.
- Συνειδητοποιησα - αν και το γνωριζα απο παλιοτερα - οτι η κινηση ειναι σχετικη κι οτι ποτε δεν θα μπορεσει ο ανθρωπος να αντιληφθει πραγματικα αντικειμενικα οτιδηποτε εχει να κανει με κινηση και ενεργεια, κι αυτο ειναι κατι που θα με βασανιζει.
- Ενιωσα να χανω σιγα σιγα οποιοδηποτε νοημα και θεληση για τη ζωη, κι αυτο γιατι καποια στιγμη εξελειψαν οι αιτιες και οι στοχοι που σε κανουν να ξυπνας το πρωι με προσμονη. Σιγα σιγα ομως βλεπω πως πρεπει να κοιταμε τα πραγματα απο ενα βημα πιο πισω ή ενα βημα πιο μπροστα μεσα στο διανοητικο συμπαν που διατρεχουμε, γιατι στο σημειο που βρισκομουν ειναι γεγονος πως τιποτα απολυτως δεν εχει κανενα νοημα.
- Πηρα μια ιδεα απο τη γνωστη αλληλεπιδραση μεταξυ των ανθρωπων που ονομαζουμε κοινωνικη αδικια, η οποια δε λαμβανει υποψιν της κανενα προσωπικο δεδομενο, αλλα εχει μοναδικο στοχο της να κανει το εκαστοτε αντικειμενο της να πιστεψει πως αυτος ειναι ο μονος τροπος.
- Αντιληφθηκα ποσο μεγαλη επιδραση εχουν τα ζωδια στη ζωη (καποιων αλλων...)
Σε αυτο το σημειο θα πρεπει να προσκαλεσω κι εγω καποιους να παιξουν το παιχνιδι μας, αλλα επειδη ολοι οι blog-o-γνωστοι μου εχουν ηδη καλεστει απο αλλους γνωστους μου που κι αυτοι εχουν με τη σειρα τους καλεστει απο αλλους, προκηρυσσω δημοσιο διαγωνισμο για να καλυφθουν οι 7+1 χηρευουσες θεσεις προσκεκλημενων. Αιτησεις δεκτες μεχρι οποτε εχετε ευχαριστηση.
Καλως με βρηκατε λοιπον.
Υγ: Αγαπητε jirashimosu σε ευχαριστω για την προσκληση!
Κυριακή 20 Μαΐου 2007
Επτανησου 66
Τωρα τελευταια, μου ερχονται συχνα στο μυαλο, κυριως τις στιγμες του ημι-υπνου, διαφορες εικονες απο το παλιο μου σπιτι. Εικονες που νομιζα οτι ειχα ξεχασει - και η αληθεια ειναι οτι πολλες φορες ειχα αναρωτηθει τι να εγιναν αυτες οι μνημες μου. Ειναι το διαμερισμα που περασα τα πρωτα πεντε μου χρονια, στην Κυψελη.
Εκει λοιπον που σκεφτομαι αν θα πρεπει να σηκωθω ή να μεινω λιγο ακομα κοιμισμενος, ξαφνικα αρχιζω να βλεπω το σπιτι μου. Μπροστα οπως μπαινεις ενα μικρο χωλ και παρακατω τραπεζαρια. Στα αριστερα καθιστικο με εναν καναπε, η βιβλιοθηκη -φυσικα- και μια παλια τηλεοραση, νομιζω ασπρομαυρη και σιγουρα χωρις τηλεχειρισμο που ουτε ξερω τι να εγινε. Προς τα πισω η κουζινα με τον φωταγωγο μεσω του οποιου μιλουσαμε εγω και η αδερφη μου με τα παιδια του 3ου -εμεις στον 2ο- κι ο διαδρομος που εφτανε στα υπνοδωματια. Βλεπω την αδερφη μου να διαβαζει στο δωματιο -εγω δεν πηγαινα ακομα σχολειο, ωραιες εποχες- και να μαθαινει για τον Σημ τον Χαμ και τον Ιαφεθ που τελικα τους εμαθα μονο εγω. Θυμαμαι τον Νιλς Χολγκερσον -που ποτε δεν καταλαβα γιατι στο τελος δεν μπορουσε να συνεννοηθει με τις αγριοχηνες. Τον πρωτο χιονανθρωπο, που στην ουσια ηταν ενας κωνος απο χιονι, σε ενα τσιγκινο ταψι στο μπαλκονι, με ματια ελιες, αλλα πιο πολυ το χιονι λωμενο στο ταψι και τις ελιες να επιπλεουν. Ακομα και το σπασμενο μου νυχι κατω απο την κουνιστη πολυθρονα -αν και δεν μπορω να θυμηθω αν ηταν στο δεξι ή στο αριστερο ποδι- και τα ραμματα στο χερι της αδερφης μου, που εσπασε κατα λαθος ενα τζαμι προσπαθωντας να πιασει ενα μπαλακι που εριξα εγω κατω απο το τραπεζακι.
Οσο συνεχιζω να το σκεφτομαι οι εικονες πληθαινουν. Εμφανιζονται διαφορα επιπλα που δεν εμαθα ποτε για την καταληξη τους. Παιχνιδια που εξαφανιστηκαν με τον καιρο. Ειναι περιεργο το πως εξαφανιζοντα τα αντικειμενα που ζεις μαζι τους και που απλα καποια στιγμη, επειδη δε σε εξυπηρετουν πια, τα αλλαζεις χωρις καν να το θυμασαι οτι καποτε ειχες αλλα.
Υστερα θυμαμαι και τους γειτονες. Στον 2ο ο κυριος Μανωλης -που ετυχε να τον εχω επιτηρητη οταν εδινα πανελληνιες πριν μερικα χρονια- και η κυρια Φουλη -που δε ζει πια- με τα παιδια τους, τον Γιαννακη και την Ρανια που καναμε παρεα. Στον 5ο η Λιτσα και ο Δημητρης - που ουτε αυτος ζει πια, και ειχε ενα φωτογραφειο λιγο πιο κατω οπου και εβγαλα τις πρωτες επαγγελματικες μου ποζες- οι φιλοι των γονιων μου, με την τεραστεια συλλογη βιντεο που πηγαινα κι εβλεπα απειρες ωρες. Ειχαν κι αυτοι παιδια, την Γιαννα και το Λαμπρο, αλλα ηταν τοτε ενηλικοι ηδη -ή σχεδον ενηλικοι. Η πρωτη κιθαρα βεβαια που ειχα την πρωτη χρονια που μαθαινα ηταν του Λαμπρου. Και φυσικα θυμαμαι τον γερο-ψιλικατζη -ο οποιος ζει ακομα!- διπλα απο την πολυκατοικια μας που ο πατερας μου επαιρνε τσιγαρα, εφημεριδες και κανενα λαχειο μεσα μεσα!
Λιγο διπλα ηταν η εκκλησια, η Αγια Ζωνη, οπου ελαβε χωρα και η βαπτισις μου (ειναι γεγονος οτι βαφτιστηκα σχετικα μεγαλος γι' αυτο και το θυμαμαι). Και μετα ενα τραπεζι στο σπιτι με φιλους και συγγενεις, και κατι παστακια, που απο τοτε δε μου αρεσαν και τα πεταγα στο πατωμα (τραμπουκος 3 χρονων). Και στην αλλη γωνια το φαρμακειο της νονας μου της Μαχης -απο το Ανδρομαχη μαλλον- η οποια λιγους μηνες μετα μετακομισε στην Κρητη κι εχω να τη δω απο τοτε. Θυμαμαι ακομα τον παιδικο σταθμο στην Θηρας που δεν ηθελα με τιποτα να πηγαινω, και το νηπιαγωγειο στην πλατεια Κυψελης που δεν ηθελα με τιποτα να το χανω... Και τους φιλους που εκανα εκει, το Γιωργο και το Μηνα. Τους βλεπω καμια φορα στο δρομο, αλλα δεν τους μιλαω. Αραγε να το σκεφτονται ποτε οτι καποιος αγνωστος τους εχει φωτογραφιες τους απο οταν ηταν παιδια? Για φαντασου να δεις τον εαυτο σου στις φωτογραφιες καποιου αγνωστου.
Αυτα σκεφτομαι, και πολλα αλλα που ομως παραμενουν πολυ θαμπα για να τα περιγραψω. Και το μονο που δε θυμαμαι ειναι η μετακομιση και οι πρωτες μερες στο νεο σπιτι, στο οποιο βρισκομαι ακομα, εδω και 20 χρονια. Μπορει σε 20 χρονια απο τωρα, ξυπνωντας σε ενα αλλο σπιτι, σε ενα αλλο κρεββατι, με νεους γειτονες, νεους φιλους, νεα επιπλα, να εμφανιστουν μπροστα μου ολες αυτες οι εικονες που, οσο κι αν πασχιζω, δεν μου αποκαλυπτονται ακομα. Θα σε ενημερωσω αν ειναι.-
Εκει λοιπον που σκεφτομαι αν θα πρεπει να σηκωθω ή να μεινω λιγο ακομα κοιμισμενος, ξαφνικα αρχιζω να βλεπω το σπιτι μου. Μπροστα οπως μπαινεις ενα μικρο χωλ και παρακατω τραπεζαρια. Στα αριστερα καθιστικο με εναν καναπε, η βιβλιοθηκη -φυσικα- και μια παλια τηλεοραση, νομιζω ασπρομαυρη και σιγουρα χωρις τηλεχειρισμο που ουτε ξερω τι να εγινε. Προς τα πισω η κουζινα με τον φωταγωγο μεσω του οποιου μιλουσαμε εγω και η αδερφη μου με τα παιδια του 3ου -εμεις στον 2ο- κι ο διαδρομος που εφτανε στα υπνοδωματια. Βλεπω την αδερφη μου να διαβαζει στο δωματιο -εγω δεν πηγαινα ακομα σχολειο, ωραιες εποχες- και να μαθαινει για τον Σημ τον Χαμ και τον Ιαφεθ που τελικα τους εμαθα μονο εγω. Θυμαμαι τον Νιλς Χολγκερσον -που ποτε δεν καταλαβα γιατι στο τελος δεν μπορουσε να συνεννοηθει με τις αγριοχηνες. Τον πρωτο χιονανθρωπο, που στην ουσια ηταν ενας κωνος απο χιονι, σε ενα τσιγκινο ταψι στο μπαλκονι, με ματια ελιες, αλλα πιο πολυ το χιονι λωμενο στο ταψι και τις ελιες να επιπλεουν. Ακομα και το σπασμενο μου νυχι κατω απο την κουνιστη πολυθρονα -αν και δεν μπορω να θυμηθω αν ηταν στο δεξι ή στο αριστερο ποδι- και τα ραμματα στο χερι της αδερφης μου, που εσπασε κατα λαθος ενα τζαμι προσπαθωντας να πιασει ενα μπαλακι που εριξα εγω κατω απο το τραπεζακι.
Οσο συνεχιζω να το σκεφτομαι οι εικονες πληθαινουν. Εμφανιζονται διαφορα επιπλα που δεν εμαθα ποτε για την καταληξη τους. Παιχνιδια που εξαφανιστηκαν με τον καιρο. Ειναι περιεργο το πως εξαφανιζοντα τα αντικειμενα που ζεις μαζι τους και που απλα καποια στιγμη, επειδη δε σε εξυπηρετουν πια, τα αλλαζεις χωρις καν να το θυμασαι οτι καποτε ειχες αλλα.
Υστερα θυμαμαι και τους γειτονες. Στον 2ο ο κυριος Μανωλης -που ετυχε να τον εχω επιτηρητη οταν εδινα πανελληνιες πριν μερικα χρονια- και η κυρια Φουλη -που δε ζει πια- με τα παιδια τους, τον Γιαννακη και την Ρανια που καναμε παρεα. Στον 5ο η Λιτσα και ο Δημητρης - που ουτε αυτος ζει πια, και ειχε ενα φωτογραφειο λιγο πιο κατω οπου και εβγαλα τις πρωτες επαγγελματικες μου ποζες- οι φιλοι των γονιων μου, με την τεραστεια συλλογη βιντεο που πηγαινα κι εβλεπα απειρες ωρες. Ειχαν κι αυτοι παιδια, την Γιαννα και το Λαμπρο, αλλα ηταν τοτε ενηλικοι ηδη -ή σχεδον ενηλικοι. Η πρωτη κιθαρα βεβαια που ειχα την πρωτη χρονια που μαθαινα ηταν του Λαμπρου. Και φυσικα θυμαμαι τον γερο-ψιλικατζη -ο οποιος ζει ακομα!- διπλα απο την πολυκατοικια μας που ο πατερας μου επαιρνε τσιγαρα, εφημεριδες και κανενα λαχειο μεσα μεσα!
Λιγο διπλα ηταν η εκκλησια, η Αγια Ζωνη, οπου ελαβε χωρα και η βαπτισις μου (ειναι γεγονος οτι βαφτιστηκα σχετικα μεγαλος γι' αυτο και το θυμαμαι). Και μετα ενα τραπεζι στο σπιτι με φιλους και συγγενεις, και κατι παστακια, που απο τοτε δε μου αρεσαν και τα πεταγα στο πατωμα (τραμπουκος 3 χρονων). Και στην αλλη γωνια το φαρμακειο της νονας μου της Μαχης -απο το Ανδρομαχη μαλλον- η οποια λιγους μηνες μετα μετακομισε στην Κρητη κι εχω να τη δω απο τοτε. Θυμαμαι ακομα τον παιδικο σταθμο στην Θηρας που δεν ηθελα με τιποτα να πηγαινω, και το νηπιαγωγειο στην πλατεια Κυψελης που δεν ηθελα με τιποτα να το χανω... Και τους φιλους που εκανα εκει, το Γιωργο και το Μηνα. Τους βλεπω καμια φορα στο δρομο, αλλα δεν τους μιλαω. Αραγε να το σκεφτονται ποτε οτι καποιος αγνωστος τους εχει φωτογραφιες τους απο οταν ηταν παιδια? Για φαντασου να δεις τον εαυτο σου στις φωτογραφιες καποιου αγνωστου.
Αυτα σκεφτομαι, και πολλα αλλα που ομως παραμενουν πολυ θαμπα για να τα περιγραψω. Και το μονο που δε θυμαμαι ειναι η μετακομιση και οι πρωτες μερες στο νεο σπιτι, στο οποιο βρισκομαι ακομα, εδω και 20 χρονια. Μπορει σε 20 χρονια απο τωρα, ξυπνωντας σε ενα αλλο σπιτι, σε ενα αλλο κρεββατι, με νεους γειτονες, νεους φιλους, νεα επιπλα, να εμφανιστουν μπροστα μου ολες αυτες οι εικονες που, οσο κι αν πασχιζω, δεν μου αποκαλυπτονται ακομα. Θα σε ενημερωσω αν ειναι.-
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)