Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

Επτανησου 66


Τωρα τελευταια, μου ερχονται συχνα στο μυαλο, κυριως τις στιγμες του ημι-υπνου, διαφορες εικονες απο το παλιο μου σπιτι. Εικονες που νομιζα οτι ειχα ξεχασει - και η αληθεια ειναι οτι πολλες φορες ειχα αναρωτηθει τι να εγιναν αυτες οι μνημες μου. Ειναι το διαμερισμα που περασα τα πρωτα πεντε μου χρονια, στην Κυψελη.

Εκει λοιπον που σκεφτομαι αν θα πρεπει να σηκωθω ή να μεινω λιγο ακομα κοιμισμενος, ξαφνικα αρχιζω να βλεπω το σπιτι μου. Μπροστα οπως μπαινεις ενα μικρο χωλ και παρακατω τραπεζαρια. Στα αριστερα καθιστικο με εναν καναπε, η βιβλιοθηκη -φυσικα- και μια παλια τηλεοραση, νομιζω ασπρομαυρη και σιγουρα χωρις τηλεχειρισμο που ουτε ξερω τι να εγινε. Προς τα πισω η κουζινα με τον φωταγωγο μεσω του οποιου μιλουσαμε εγω και η αδερφη μου με τα παιδια του 3ου -εμεις στον 2ο- κι ο διαδρομος που εφτανε στα υπνοδωματια. Βλεπω την αδερφη μου να διαβαζει στο δωματιο -εγω δεν πηγαινα ακομα σχολειο, ωραιες εποχες- και να μαθαινει για τον Σημ τον Χαμ και τον Ιαφεθ που τελικα τους εμαθα μονο εγω. Θυμαμαι τον Νιλς Χολγκερσον -που ποτε δεν καταλαβα γιατι στο τελος δεν μπορουσε να συνεννοηθει με τις αγριοχηνες. Τον πρωτο χιονανθρωπο, που στην ουσια ηταν ενας κωνος απο χιονι, σε ενα τσιγκινο ταψι στο μπαλκονι, με ματια ελιες, αλλα πιο πολυ το χιονι λωμενο στο ταψι και τις ελιες να επιπλεουν. Ακομα και το σπασμενο μου νυχι κατω απο την κουνιστη πολυθρονα -αν και δεν μπορω να θυμηθω αν ηταν στο δεξι ή στο αριστερο ποδι- και τα ραμματα στο χερι της αδερφης μου, που εσπασε κατα λαθος ενα τζαμι προσπαθωντας να πιασει ενα μπαλακι που εριξα εγω κατω απο το τραπεζακι.

Οσο συνεχιζω να το σκεφτομαι οι εικονες πληθαινουν. Εμφανιζονται διαφορα επιπλα που δεν εμαθα ποτε για την καταληξη τους. Παιχνιδια που εξαφανιστηκαν με τον καιρο. Ειναι περιεργο το πως εξαφανιζοντα τα αντικειμενα που ζεις μαζι τους και που απλα καποια στιγμη, επειδη δε σε εξυπηρετουν πια, τα αλλαζεις χωρις καν να το θυμασαι οτι καποτε ειχες αλλα.

Υστερα θυμαμαι και τους γειτονες. Στον 2ο ο κυριος Μανωλης -που ετυχε να τον εχω επιτηρητη οταν εδινα πανελληνιες πριν μερικα χρονια- και η κυρια Φουλη -που δε ζει πια- με τα παιδια τους, τον Γιαννακη και την Ρανια που καναμε παρεα. Στον 5ο η Λιτσα και ο Δημητρης - που ουτε αυτος ζει πια, και ειχε ενα φωτογραφειο λιγο πιο κατω οπου και εβγαλα τις πρωτες επαγγελματικες μου ποζες- οι φιλοι των γονιων μου, με την τεραστεια συλλογη βιντεο που πηγαινα κι εβλεπα απειρες ωρες. Ειχαν κι αυτοι παιδια, την Γιαννα και το Λαμπρο, αλλα ηταν τοτε ενηλικοι ηδη -ή σχεδον ενηλικοι. Η πρωτη κιθαρα βεβαια που ειχα την πρωτη χρονια που μαθαινα ηταν του Λαμπρου. Και φυσικα θυμαμαι τον γερο-ψιλικατζη -ο οποιος ζει ακομα!- διπλα απο την πολυκατοικια μας που ο πατερας μου επαιρνε τσιγαρα, εφημεριδες και κανενα λαχειο μεσα μεσα!

Λιγο διπλα ηταν η εκκλησια, η Αγια Ζωνη, οπου ελαβε χωρα και η βαπτισις μου (ειναι γεγονος οτι βαφτιστηκα σχετικα μεγαλος γι' αυτο και το θυμαμαι). Και μετα ενα τραπεζι στο σπιτι με φιλους και συγγενεις, και κατι παστακια, που απο τοτε δε μου αρεσαν και τα πεταγα στο πατωμα (τραμπουκος 3 χρονων). Και στην αλλη γωνια το φαρμακειο της νονας μου της Μαχης -απο το Ανδρομαχη μαλλον- η οποια λιγους μηνες μετα μετακομισε στην Κρητη κι εχω να τη δω απο τοτε. Θυμαμαι ακομα τον παιδικο σταθμο στην Θηρας που δεν ηθελα με τιποτα να πηγαινω, και το νηπιαγωγειο στην πλατεια Κυψελης που δεν ηθελα με τιποτα να το χανω... Και τους φιλους που εκανα εκει, το Γιωργο και το Μηνα. Τους βλεπω καμια φορα στο δρομο, αλλα δεν τους μιλαω. Αραγε να το σκεφτονται ποτε οτι καποιος αγνωστος τους εχει φωτογραφιες τους απο οταν ηταν παιδια? Για φαντασου να δεις τον εαυτο σου στις φωτογραφιες καποιου αγνωστου.

Αυτα σκεφτομαι, και πολλα αλλα που ομως παραμενουν πολυ θαμπα για να τα περιγραψω. Και το μονο που δε θυμαμαι ειναι η μετακομιση και οι πρωτες μερες στο νεο σπιτι, στο οποιο βρισκομαι ακομα, εδω και 20 χρονια. Μπορει σε 20 χρονια απο τωρα, ξυπνωντας σε ενα αλλο σπιτι, σε ενα αλλο κρεββατι, με νεους γειτονες, νεους φιλους, νεα επιπλα, να εμφανιστουν μπροστα μου ολες αυτες οι εικονες που, οσο κι αν πασχιζω, δεν μου αποκαλυπτονται ακομα. Θα σε ενημερωσω αν ειναι.-

Τρίτη, 15 Μαΐου 2007

Το χρονικο του χρονου


Ποσες ωρες τελικα μπορουν να σπαταληθουν χωρις κανεναν λογο?
Δεν ξερω τι ειναι αυτο που με κανει να...

Πραγματικα βαριεμαι να γραψω κατι. Και δεν ξερω γιατι. Νομιζω πως εχω σταματησει να σκεφτομαι. Μηπως φταιει το εργασιακο περιβαλλον? Τι εχει γινει τελικα? Πρεπει να επανελθω καπως. Μου ελειψαν μηπως οι αφορμες?

Ακουω συνεχεια τα ιδια τραγουδια και γυρναω στο ιντερνετ.

Εχουν μεινει 2048 μερες συμφωνα με την προφητεια για το τελος, οποτε γιατι να κουραζομαι...?

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2007

Ετσι... για το τιποτα


Κι ο καιρος περασε κι ουτε φωνη, ουτε ακροαση απο μενα. Ουτε γραμμα, για την ακριβεια. Και φαινεται απεκτησα φανατικους αναγνωστες (...) γιατι αρχισα να δεχομαι παραπονα απο φιλους "αντε γραψε τιποτα πια, κι εσυ κι ο αλλος! τι τα ανοιγετε τα blog", και να τους βλεπω να δυσανασχετουν με την ελλειψη ενδιαφεροντος προς το blog μου. Και δεν ειναι οτι δεν εχω και τιποτα να γραψω· εχουν συμβει αρκετα ισως ενδιαφεροντα, που θα μπορουσαν να αποτελουν αφορμη για ενα ακομα light κειμενακι. Αλλα ελα που κι εγω ανθρωπος ειμαι και βαριεμαι (οπως επισημανε και καποια δεσποινις επικεφαλης HR εθνικης τραπεζης)!

Και τωρα, αν κι εχω ηδη γραψει ως εδω μερικες γραμμες, ακομα δεν εχω βρει καποιο θεμα για να αναπτυξω στις επομενες, και νιωθω σιγα σιγα μια σκια να εγειρεται απο τα βαθη της ψυχης μου, απομειναρι της παιδικης μου ηλικιας, και να με περικυκλωνει. Απο τοτε που επρεπε να γραψουμε μια σχολικη εκθεση, κι εγω εξαντλουσα ολη μου την θεματολογια κι επιχειρηματολογια μεσα στη μιση εκταση απο οσο ζητουσε η εκαστοτε δασκαλα, κι εμενα παντα με το μολυβι στο χερι να παρακολουθω διαφορους συμμαθητες και συμμαθητριες να γεμιζουν σελιδες επι σελιδων με δεν ξερω κι εγω τι! Βεβαια νομιζω πως απο τοτε εχω σημειωσει καποια προοδο, αφου εχω ηδη γραψει σχεδον δυο παραγραφους αναλυοντας το απολυτο τιποτα.

Δεν ηταν κι ασχημη αυτη η αναδρομη στη σχολικη μου ηλικια, αλλα και παλι δεν μου εδωσε κατι "catchy" για να αναπτυξω, οποτε θα συνεχισω να γραφω αρλουμπες περιμενοντας να ερθει το αγιο πνευμα με τη μορφη σαντουιτς μπροστα μου για να μου δωσει εμπνευση. Ετσι κι αλλιως παντα την εμπνευση περιμενω να ερθει, ποτε δεν παω εγω σε αυτη. Χρειαζεται παραπανω ταλεντο για να κανεις αυτη τη διαδρομη. Και φυσικα δεν εχω κανενα λογοτεχνικο ή συγγραφικο χαρισμα.

Τελος παντων, επειδη δε βλεπω καποιο φως στο τουνελ, κι επειδη αυτα θα ειναι αρκετα για να ικανοποιηθει το κοινο μου (...) λεω να σταματησω εδω, ετσι ξερα κι αποτομα. Και μου μενει το πιο δυσκολο τωρα: να βρω μια φωτο καταλληλη να συνοδεψει ενα κειμενο χωρις κανενα μα κανενα θεμα...

ΥΓ: Παρε δανειακι κυριαααα... Καρτουλα ισως...?

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2007

Ο μικρος Νικολας στην Εθνικη Τραπεζα (και αλλες ιστοριες)


Ειναι περιεργο τελικα πως μπορει να αλλαξει ξαφνικα η ζωη. Ή το πώς βλεπεις τη ζωη και πώς την καταστρώνεις. Κι εκει που προσπαθουσα να μην σκεφτομαι οτι δεν εχω και πολλες επιλογες, κι οτι τα πραματα στενευουν, ξαφνικα βρισκομαι με τη θεσουλα μου στην Εθνικη Τράπεζα. Σιγουρα πριν μερικα χρονια θα την απερριπτα a priori. Βεβαια, θα μου πεις, και οι εξετασεις που εδωσα πριν 2.5 χρονια ηταν, οποτε ας μην ειμαι απολυτος. Τελος παντων, το θεμα ειναι οτι αυριο ξεκιναω στην "καινουρια μου δουλεια". Και το αστειο ειναι οτι απο το σχολειο ακομα, κρατουσα αποστασεις απο οτιδηποτε εχει να κανει με χρηματοοικονομικα, με μονο λογο οτι δεν ηθελα να καταληξω σε μια τετοιου ειδους δουλεια! Η οποια ομως τωρα μου ηρθε, κατα μια εννοια, "κουτι". Εκει που βρισκομουν σε ελαφρα χρονια καταθλιψη, πλεον εχω αρχισει να κανω σχεδια μεγαλεπηβολα! Ειναι κατι τελικα αυτο· να ξερεις οτι εχεις να παιρνεις κι ενα μισθουλακο. Παρ' ολα τα κακα που επονται του ενος καλου. Στο κατω κατω ετσι κι αλλιως τα πρωινα κοιμομουν συνηθως... Το καλο πάντως -ή αλλιως η ψευδαισθηση που επιμενω να διατηρω- ειναι οτι πιο πολυ πηγαινω απο περιεργεια, να δω τελος παντων τι ειναι αυτο που τοσο ηθελα να αποφυγω. Και φυσικα οτι θα φυγω οποτε θελω -αν και κατα βαθος ειμαι σιγουρος οτι αυτο ειναι κατι που ακουγεται συχνα στις τραπεζες!

Ας ειναι... Ολες οι εμπειριες καλες. Τουλαχιστον θα μου μενουν τα απογευματα!
Ελπιζω μονο να μην βρεχει το πρωι..

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2007

Μια μερα



Θελω μια μερα να ξυπνησουμε νωρις
σε μια βιτρινα θα σε δω σχεδον τυχαια
εγω θα στεκομαι κι εσυ θα απορεις
αν θα μας βρει ξανα μια μερα τοσο ωραια

μες στ' αυτοκινητα, στους δρομους τριγυρνας
οπως τα βλεμματα που κλεβεις στο φαναρι
κι ειναι τα πεζοδρομια που περπατας
ο δρομος που 'θελα η ζωη μου να 'χει παρει

και μ' ενα βημα σου μπροστα μου θα βρεθεις
θα με κοιταξεις με τον τροπο που θυμαμαι
ειναι η ιδεα μου, ή μηπως συμφωνεις
πως θα μπορουσαμε μαζι να περπαταμε


δεν ξερω αν κι εσυ
κανεις τις ιδιες σκεψεις
για αυτο το ονειρο που πιασαμε μαζι
ειναι πολυ αργα
δεν φτανει να διαλεξεις
μα εγω..

θελω να ρθεις ξανα
με μια γραμμη στο χρονο
που θα μου φερει τη χαμενη μας ζωη
κι ο δρομος μας κοινος
για μια μερα μονο
κι εγω


...θελω μια μερα

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2007

Φταιει το χερι ή το ζαρι; (τυχαιος τιτλος)


Καποια πραγματα γινονται απλα τυχαια. Χωρις να το θελεις και χωρις να το περιμενεις. Και τοτε καθεσαι και σκεφτεσαι «αυτο τωρα καλο ειναι;» . Πώς θα μπορουσε κατι απροσχεδιαστο, κατι που εγινε ισως μονο και μονο επειδη δεν ειχες κατι καλυτερο να οδηγησει σε καλο αποτελεσμα ή τελος παντων σε κατι που θα εχεις να θυμασαι; Ισως να ειναι απλα χαμενος χρονος. Αλλα και τι πρεπει να κανεις δηλαδη; Ολα στα τελος κρινονται, και συνηθως πολυ μετα το τελος. Ή μηπως οτι σχεδιαζεις, εξελισσεται οπως ακριβως το ειχες υπολογισει; Τελικα μαλλον οση τυχαιοτητα εμπερικλειεται -ή μαλλον εμπεριεχεται- στο προσχεδιασμενο, αλλη τοση ακριβεια υπαρχει στο τυχαιο. Δεν πιστευω στη θεωρεια του Χαους, νομιζω πως ολα εξαρτωνται απο τις αρχικες συνθηκες και το μονο που μας εμποδιζει να προβλεψουμε τα παντα με απολυτη ακριβεια ειναι η αδυναμια μας να συγκεντρωσουμε και να επεξεργαστουμε ολες τις αναγκαιες πληροφοριες. Ομως ποσο καλα μπορουμε να ξερουμε κατι; Καλα καλα ουτε τον ιδιο μας τον εαυτο· «δεν το περιμενα αυτο απο μενα» και τετοια. Μαλλον για αυτο το εχουμε ριξει στα αστρα και στα ζωδια -κι ας φερνουνε εμποδια. Εγω παντως ειμαι Παρθενος με Τοξοτη (αποκλειστικα και μονο για οποιον ενδιαφερεται).

Τελικα καταληγουμε στο κλασικο «βλεποντας και κανοντας», που στη δικη μου περιπτωση θα ελεγα οτι ειναι περισσοτερο «βλεποντας» και λιγοτερο «κανοντας». Οπως και να εχει ελπιζω «τα φωτα να με οδηγησουν» (*). Αν και σιγα σιγα βλεπω πως πρεπει μονος μου να τα αναβω.


(*)Fix you - Coldplay

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2007

Δε βαριεσαι...


Δεν ξερω για σενα, αλλα εγω βαριεμαι:

Βαριεμαι να χαζευω στο ιντερνετ γιατι πρεπει να διαβαζω τα κειμενα

Βαριεμαι να κοιταω ακομα και φωτογραφιες

Βαριεμαι να δω ταινια γιατι θα πρεπει να συγκεντρωθω στην υποθεση -και να διαβαζω υποτιτλο

Βαριεμαι να chatαρω γιατι πρεπει να γραφω

Βαριεμαι να κοιταω το ταβανι γιατι παραμενει το ιδιο

Βαριεμαι να βαζω τονους και τελειες

Βαριεμαι να κοιμηθω γιατι δε νυσταζω

Βαριεμαι να εξηγησω κατι που ουτε εγω δεν καταλαβαινω καλα

Βαριεμαι να δουλευω αλλα δουλευω για να μη βαριεμαι (κλεμμενο, εγω δε δουλευω)

Βαριεμαι να ξανακοιταξω αυτο το βαρετο κειμενακι

Απορω πώς δεν βαρεθηκα να γραψω ολα αυτα, αλλα βαριεμαι να βρω την απαντηση

Κανε κατι!

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2007

The Protochron Effect


Παντα μου αρεσαν οι μερες που επονται των μεγαλων εορταστικων ξενυχτιων, οπως δηλαδη η σημερινη. Ολη η πολη μοιαζει να ξυπναει σιγα σιγα, αργοκινητη, χαλαρη, σαν απο χειμερεια ναρκη. Δεν ξερω αν το εχει παρατηρησει ποτε κανεις, αλλα νομιζω πως αν προσεξεις, μπορεις να ακουσεις τη φωνη της πολης, την ενταση της, το ποσο νευρικη ειναι· καθε χρονο τετοια μερα η πολη σχεδον κοιμαται. Βεβαια η πολη δεν ειναι τιποτα αλλο απο τους κατοικους της και μερικες κακοτεχνιες μηχανικων, η απερισκεψια των οποιων δημιουργησε ακομη μεγαλυτερη απερισκεψια. Παραδοξο θα μου πεις, αν σκεφτει κανεις πως λογικα θα επρεπε να προσπαθουμε να διορθωσουμε τα κακως κειμενα... Αλλα δεν ειναι αυτο το θεμα.

Αυτη τη στιγμη εχω χασει μεγαλο μερος της ικανοτητας να σκεφτομαι και να σχηματιζω λογικες προτασεις. Ειναι κι αυτο συνεπεια της γιορτινης συμπεριφορας μας. Ισως για να μην μπορουμε να κανουμε για αλλη μια φορα τον ετησιο απολογισμο μας και να αρχισουμε φρεσκοι τη νεα χρονια. Απορω που θυμηθηκα να στειλω κι αυτο το email στην Αλικη (ελπιζω να πηγε).

Καθομαι τωρα με ανοιχτα τα παραθυρα, απο τη μια γιατι με παραπλανα η ωραια μερα, κι απο την αλλη για να ακουω αυτη τη γιορτινη σιωπη. Ειναι το καλυτερο συνοδευτικο στη μουργα της ημερας. Σε καποιο επιπεδο το διασθανομαι οτι γραφω ασυναρτησιες κι αυτο το κειμενακι δεν ειναι παρα η υστατη μου προσπαθεια να βαλω το μυαλο μου σε λειτουργια, αλλα δε φαινεται να πιανει. Θα πρεπει μαλλον να περιμενω τη δευτερη μερα. Τουλαχιστον κερδισα το φλουρι στη Βασιλοπιτα απο το Βασιλοπουλο, και αυτο μου δινει ελπιδες.